Μάϊος 2010


Γαστρονομικός τουρισμός – “O άσσος στο μανίκι”

Ευτύχησα μέσα σε 1 μήνα περίπου να μπορέσω να πάω 2 μινι ταξιδάκια και να ξεφύγω λίγο από την τρέλα της καθημερινότητας, που λίγο πολύ όλους μας αποπροσανατολίζει..

Λάτρης του γαστρονομικού τουρισμού, ξεκινώντας με προορισμό το χωριό Κερκίνη, είχα ήδη άρχισει ήδη να ονειρεύομαι μια ωραία ταβέρνα δίπλα στην λίμνη και μια ζουμερή βουβαλίσια, μέτρια ψημένη μπροστά μου να με φλερτάρει ανυπόμονα..

Η διαδρομή ήτανε πανέμορφη πηγαίνοντας περιμετρικά της λίμνης και απολαμβάνοντας την φύση και την αρμονία πράσινου-λίμνης σε όλο της το μεγαλείο.. Φτάνοντας στο χωριό όμως άρχισε η απομυθοποίηση της τέλειας εικόνας που ήθελα να έχω στο μυαλό μου για αυτό που θα συναντούσα. Το χωριό θύμιζε παρατημένο σκηνικό από ταινία γουέστερν.. Ο χρόνος όντως φαινόταν ότι είχε σταματήσει αρκετά χρόνια πριν..

Άνθρωποι δεν κυκλοφορούσαν.. μόλις και μετά βίας βρήκαμε κάποιον να ρωτήσουμε για τις επιλογές που είχαμε για φαγητό.. η αλήθεια είναι ότι με αυτό που αντίκρυσα η “βουβαλίσια ονείρωξή” μου είχε αρχίσει να γίνεται πολύ καλή για να είναι αληθινή.

Στην γύρα που κάναμε στο χωριό είδα παρατημένα σπίτια και δωμάτια να συνοδεύουν το πραγματικά προνομιακό τοπίο του χωριού, λόγω της θέσης του πλάι στην λίμνη. Μια απόλυτη αντίφαση ξεδιπλώνοταν μπροστά μου.

Από τη μια ο μύθος της λίμνης Κερκίνης που ομολογουμένως με κέρδισε λόγω της υπέροχης διαδρομής και από την άλλη η απόλυτη εγκατέλειψη του χωριού από την πολιτεία και τελικά και από του ίδιους τους κατοίκους. Λίγες οι επιλογές.. όχι μόνο για φαγητό αλλά και για να ξοδέψω τα 20 ευρώ που μου περίσσευαν εκείνη την ημέρα στο πορτοφόλι μου.

Ένα ωραίο cafe που υπήρχε στην άκρη της λίμνης δεν υπήρχε πια, όπως μας εξήγησε ένας συμπαθέστατος γεράκος που μας συνάντησε. “Υπήρχε πρόβλημα με τον δήμο και την γραφειοκρατία” είπε και το σταμάτησαν..

Τελικά καθήσαμε σε ένα εστιατόριο ενός ξενοδοχείου που συνδυάζει βόλτες στην λίμνη με βάρκες, περιπάτους και μινι διαδρομές με μηχανές ή άλογα αν προτιμάμε.. Μου είχε ήδη κοπεί η όρεξη για φαγητό.. Σε μια συζήτηση με μια διπλανή παρέα αναφερθήκαμε σε όλα αυτά που σας προανέφερα με μια πικρία να διαφαίνεται σε όλους για την άγνοια του κράτους. “Αν το είχαν αυτό οι Γερμανοί θα το είχανε κάνει ένα πανέμορφο τουριστικό θέρετρο”, είπε κάποιος. “Ίσως τώρα να γίνει, που ξέρεις”.. απάντησε κάποιος με μια πικρή και συνάμα σαρκαστική δόση χιούμορ, αναφερόμενος στα τελευταία γεγονότα. Ξεροκατάπια και συνέχισα διστακτικά το φαγητό μου.. Η απομυθοποίηση είχε φτάσει στο τέλος της..

Στην Ελλάδα πολλές φορές ταυτίζουμε το απλό και όμορφο με το μίζερο και στάσιμο, λόγω της αδυναμίας μας (ή της επιλογής μας) να πούμε όχι στην ανάπτυξη και την αξιοποίηση των αγαθών που μας προσφέρει απλόχερα η φύση..

Το μόνο που έσωσε τα προσχήματα ήταν το υπέροχο γεύμα που μας ετοίμασε ο μάγειρας.. όχι για να παινέψω το σπίτι μας άλλα γιατί μέσα σε αυτό το γεύμα είδα τον γαστρονομικό τουρισμό (που τόσο ανάγκη έχουμε) και την δυναμική που έχει (αν αξιοποιηθεί σωστά) καλύπτοντας άλλες ατέλειες υποδομών της χώρας μας..

για το cooknews.gr
Ανδρεάδης Τάσος

Previous Μεσογειακή δίαιτα
Next STOP στη γλουτένη

No Comment

Leave a reply